" Karsimiza erken cikmis insanlari yolumuzun disina suruklerken bir gun geri donup onu deliler gibi arayacagimizi hic hesaba katiyor muyuz? " demis Murathan Mungan...

*Gecen aksam, uykuya dalmadan az evvel okudum bunu. Nil'im herkesle paylasmak istemis Murathan Mungan'in bu dusuncesiyle hemfikir oldugu icin.
Ozluyoruz bazen. Derinden bir "oh" cekip, sirtimizi yaslayip, yuzumuzde manasiz bir mutluluk ya da huzunle tam karsiya dogru daldigimiz ve dusundugumuz anlar oluyor. Fakat geriye ne kadar donmeli? En azindan yuzumuzu dusuren eskiye "oh" demeli mi? Sanirim zaman icinde iyi karmanin iyi karmayi getirdigine, burusmus eskinin taze yeniyi getirdigi fikrini ogrettim kendime. Elbet maziyi gommemeli asla. Mazi sadece; cocuklugumuzda seker kokan silgileri hatirladigimizda nasil tebessum ettiriyorsa, hep oyle olmali. Uzulmemeli! Bu sebeple ben de asagidaki yaziyi paylastim Nil'le..

-----Giden hic kimse icin uzulmeyeceksin. Onu aramayacaksin! Cunku o 'gitmisse'; zaten senin hayatinda olmamasi gerekiyordur. <Kisa sureli gelis-gidisler sadece minik sinavlardir> Ve onun gidisi; daha yeniye, daha olmasi gerekene yer acmaktir. Biten sinavlari dusunme.. Yeni sinavlara hazirlan.. <Nerede ne yapacagini 'artik' biliyor olacaksin>
Eski; eskidir. Onemli olan yeniyi aramak, yeniye yeni yerler hazirlamaktir. Gulumse : )
-Erken degildir o kisinin karsina cikisi..
Senin sonradan anlayacagin "tam zamani"dir. ----

Nil : ) "Hayir, ben seni yerim"